"Πετρούλα"

Πετρούλα.

Τι πετρούλα δηλαδή, ταφόπλακα είναι.

Ταφόπλακα στην αξιοπρέπεια και την αισθητική των ελλήνων τηλεθεατών.Αλλά θα μου πείς τι ζόρι τραβάς εσύ για την αξιοπρέπεια και την αισθητική των άλλων, στην τελική μη την βλέπεις ρε φίλε.Αυτό κάνω και εγώ.'Οχι γιατι μου φταίει η κοπέλα-τη δουλεία της κάνει άλλωστε(?) - αλλά γιατί δεν ανέχομαι να με βάζουν στο σωρό με τους άλλους και να με θεωρούν και εμένα ζώο. Το μαντρί είναι μεγάλο βέβαια και μας χωράει όλους αλλά δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη να μπούμε.Και δεν θέλω να το "παίξω" επαναστάτης, Che κ.λ.π γιατί δεν είμαι. Απλά έχω βαρεθεί να βλέπω την κατρακύλα αυτης της χώρας σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Η άλλη ντύνεται ή την ντύνουν Κλεοπάτρα, τραγουδάει δημοτικό ραπ και βγαίνει βόλτα με το αρνί της στην Αθήνα και γίνεται πρώτο θέμα με δέκα λεπτά ρεπορτάζ την ίδια ώρα που ο κόσμος πεθαίνει μέσα στα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ και τα νοσοκομεία μένουν χωρίς οξυγόνο για τους ασθενείς.

Και οι "ασθενεις" πολιτικοί το βιολί τους. Απειλούν με παραιτήσεις και το παίζουν "αντάρτες"-τρομάρα τους- και μόλις τους τραβήξουν λίγο τα χαλινάρια δηλώνουν "Εγώ δεν έχω σκοπό να βλάψω την κυβέρνηση και την παράταξή μου και παραμένω στην θέση μου τελικά". Μπράβο!!!! Ωραίος!!!! Αυτός είναι στρατιώτης . Δεν θα βλάψει ποτέ την κυβέρνηση και την παραταξή του. Τον τόπο του όμως;. Στα αρχ@@@@ τους τον έχουν γράψει κανονικά όλοι. Ας είναι εντάξει η παράταξη που "υπηρετούν".Φτάνει αυτό.

Πόσο μαλ...... είμαστε τελικά ρε φίλε; Με τις πέτρες πρέπει να μας πάρουν.

Μας πήραν όμως ήδη με τις Πετρούλες.

"Σπάρτακος"

Από την "εργασία" στην "απασχόληση" και σιγά-σιγά στην "ημι-απασχόληση", αλλά η ουσία είναι η ίδια. Ο κόσμος εξελίσεται και προοδεύει αλλά ο εργαζόμενος (ο οποίος μάλλον δεν ανήκει στον "κόσμο") οδεύει προς τα πίσω με βήμα ταχύ.

Αγώνες ετών για εργασιακά δικαιώματα εξαφανίζονται. Το Υπουργείο Εργασίας έγινε Υπουργείο Απασχόλησης γιατί το όνομα ήταν αυτό που μας πείραζε. Αλλά μάλλον η αλλαγή αυτή δεν έγινε τυχαία. Περνάει πλέον στο υποσυνείδητο αλλά και το συνειδητό μας οτι από εδώ και πέρα θα "απασχολούμαστε" αντί εργαζόμαστε. Αλλά θα απασχολούμαστε μόνο στα χαρτιά (δηλαδή στα δικαιώματά μας τα οποία θα μειώνονται) γιατί στην πραγματικότητα (στις υποχρεώσεις μας οι οποίες θα αυξάνονται) θα είμαστε χειρότεροι και απο τους είλωτες. Κυριακές και αργίες τα θέλουν όλα ανοιχτά με την δικαιολογία "πότε θα ψωνίσει αυτός που δουλεύει κάθε μέρα;" Δηλαδή, αυτός που δουλεύει καθημερινά αλλά και Κυριακές πότε θα ξεκουραστεί; Αλλά όλα αυτά είναι στην ουσία λόγια του αέρα.

Το μόνο που ενδιαφέρει τους κρατούντες είναι η εξασφάλιση των συμφερόντων του κεφαλαίου (όσο κομμουνιστικό και αν ακούγεται αυτό) και όχι η εξασφάλιση των συμφερόντων του εργαζομένου. Δεν είναι τυχαίο οτι τα πανεπιστήμια "βγάζουν" πλέον κατά παραγγελία εργαζομένους και όχι πανεπιστήμονες όπως είναι η υποχρέωσή τους βεβαίως. Δεν είναι τυχαίο επίσης οτι ιδιωτικές εταιρείες θεσμοθετούν βραβεία για αριστούχους φοιτητές και δίνουν υποτροφίες στο εξωτερικό. Στην ουσία τι κάνουν; Επενδύσεις ασφαλώς για το μέλλον της εταιρείας τους. Παρασκευάζουν - να μην πω οτι και συσκευάζουν κιόλας -υπαλλήλους του μέλλοντος.

Αλλά ξέρουν τι πράττουν. Έχουν πάρει τα μέτρα τους. Επί τέσσερα και πλέον χρόνια ετοιμάζουν το δώρο της αποφοίτησης και όταν έρθει η ώρα χαρίζουν στους "αυριανούς επιστήμονες" ένα ζευγάρι παρωπίδες, έτσι ώστε να μην "ξεφυτρώσει" ξαφνικά κανένας καινούριος "Σπάρτακος" και χαλάσει τη συνταγή. Και όλοι εμείς που έχουμε τελικά αποφοιτήσει απο κάποιο πανεπιστήμιο ή σχολή νιώθουμε υπερήφανοι που έφτασε η ώρα να φανούμε χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο - όπως πάντα ονειρεύομασταν. Αλλά βλέπετε συνεχίζουμε ακόμη να ονειρεύομαστε και δεν έχουμε ξυπνήσει για να δούμε οτι στην ουσία στο μόνο που χρησιμεύουμε είναι στην συνεχή ενδυνάμωση του "Κεφαλαίου", με οποιαδήποτε μορφή και αν εκφράζεται αυτό.

Ο Σπάρτακος κάποια στιγμή στη ζωή του εξηγέρθη. Και οι περισσότεροι απο εμάς εξεγειρόμαστε καθημερινά αλλά δυστυχώς απο τον καναπέ και τις πολυθρόνες του σπιτιού μας βλέποντας τα δελτία ειδήσεων. Πολλοί λένε οτι ο καιρός των επαναστάσεων πέρασε ανεπιστρεπτί. Είναι στο χέρι μας να τους δικαιώσουμε ή οχι.

"Δώσ' μου..."

"Δώσ' μου δυο κατοστάρικα,

δώσ' μου δυο πεντακοσάρικα,
δώσ'μου δύο απο εκείνα τα διακοσάρικα..."(επί εποχής δραχμής)
έλεγε το αλησμόνητο άσμα των Τσοπάνα Rave πριν απο μερικά χρόνια και το πόσο επίκαιρο είναι σήμερα δεν λέγεται!!!

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην οικονομική κατάσταση των ιδιωτών αλλά πρωτίστως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (οι οποίες αποτελούν το μεγαλύτερο τμήμα του οικονομικού συστήματος ). Δεν είναι τυχαίο οτι πλέον θα χαρακτηρίζονται ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ως ζητιάνοι οι οποίοι απλώνουν το χέρι τους στις Τράπεζες ελπίζοντας σε κάποια οικονομική ενίσχυση (με το αζημίωτο βεβαίως βεβαίως!!!!!) λόγω έλλειψης ρευστότητας. Στην παρούσα όμως οικονομική κατάσταση η κάνουλα των εκροών των τραπεζών έχει κλείσει και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξασφάλιση των απαιτήσεών τους-χωρίς αυτό να είναι a priori κατακριτέο, αλλά μόνο ο τρόπος που επιλέγουν για να το πετύχουν. Ας μην ξεχνάμε οτι και οι τράπεζες επιχειρήσεις είναι οι οποίες και αυτές παλέυουν για το "ψωμάκι-παντεσπάνι" τους - άντε και για λίγο χαβιαράκι καμια φορά για να σπάει τη γεύση.

Το άσχημο στην όλη υπόθεση είναι, ότι έτσι όπως έχει δομηθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα ο κάθε επιχειρηματίας είναι ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΣ να καταφεύγει στην "βοήθεια" των τραπεζών για να μπορέσει να στήσει και να συντηρήσει την επιχείρησή του. Με τον τρόπο αυτό στην ουσία ρίχνει νερό στον μύλο του συστήματος που τόσο αναθεματίζει καθε μέρα, χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει καν.

Και άντε τώρα να καθήσει να ασχοληθεί με αυτά αυτός που κάθε μέρα έχει το μυαλό του στο πως θα βρεί μετρητά για να συμπληρώσει για την επιταγή στις 30 του μήνα.

Υπομονή.Περάσαμε και χειρότερα (ή οχι;)